เป็นครั้งแรกที่ได้ทำ Blog เป็นของตัวเอง ด้วยความช่วยเหลือของ เจี๊ยบ เพื่อนใหม่ที่ ชมไทย จึงทำให้ Blog อันนี้ถือกำเนิดขึ้นมาเป็นตัวเป็นตนได้ (ถึงจะยังไม่ค่อยสมบูรณ์นักก้อเถอะ) เหตุผลที่อยากจะมี Blog เป็นของตัวเองก็คงอาจจะเหมือนกับเหตุผลของใครหลาย ๆ คน ที่เพียงแค่อยากจะบันทึกเรื่องราวบางส่วนของ ชีวิต เก็บเอาไว้อ่านในเวลาที่คิดถึง................

ในตอนนี้เราเองก็เหมือนกัน มีเรื่องที่อยากจะเขียนตั้งมากมาย ก่อนที่มันจะเลือนหายไปตามกาลเวลา....เมื่อช่วงประมาณกลางเดือนที่แล้ว เราเริ่มมีปัญหาหลาย ๆ อย่าง ทำให้เกิดอาการเบื่อหน่าย และโหยหาการพักผ่อน จึงได้เริ่มชวนเพื่อน ๆ ไปเที่ยวตาม ต่างจังหวัด แต่จนแล้วจนรอด เวลาผ่านไปจนเกือบจะสิ้นเดือนเพื่อน ๆ ก็ยังคงเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ ทั้งสิ้น (เอ๊ะ ! รึไม่มีใครคบวะ) เราเองจึงเริ่มที่จะทนไม่ไหว จึงได้ตัดสินใจที่จะเดินทางคนเดียว ในตอนแรกจุดมุ่งหมายของเราอยู่ที่ ภูกระดึง ดังนั้นการหาข้อมูลจาก Internet จึงต้นเริ่มขึ้น..... หลังจากหาข้อมูลไปได้สักพัก ก้อดันเหลือบไปเห็น ป้ายสีดำ ๆ มีรูปเด็ก พี่น้อง 2 คน เราเลยกดเข้าไปดู (ด้วยความอยากรู้อยากเห็น) ในตอนนั้นเองเป็นครั้งแรกที่เราได้รู้จักกับ ชมลม ชมไทยหลังจากที่ได้อ่านรายละเอียดแล้วจึงเริ่มสนใจในโครงการนี้ (วันนั้นรู้สึกว่าจะเป็นคืนวันศุกร์ที่ 24 เข้าวันที่ 25) จึงPost ในกระทู้ไปว่าอยากไปด้วย พอวันรุ่งขึ้นได้รับการตอบกลับจาก พี่เอก ว่าให้ติดต่อโบนัส ในตอนนั้นเริ่มลังเลใจ ว่าเอาไงดี....แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจไปจนได้ ถ้าจะถามว่า ทำไมถึงกล้าไปคนเดียว ? ทำไมถึงกล้าไปกับชมรมที่ไม่รู้จักกับใครเลย ? คำตอบนั้นง่ายมาก เพราะอยากทำ ก็แค่นั้น.......แต่ถ้าถามว่ากลัวมั๊ย ? ตอบได้เลยว่ากลัว ถ้างั้นทำไมถึงไปล่ะ ในตอนนั้นใจมันก็คิดว่า ถ้าไม่ไปจะรู้สึกยังไง จะเสียดายมั๊ย ?ดังนั้นเราจึงตัดสินใจที่จะร่วมเป็นส่วนหนึ่งกับโครงการด้วย พอพี่จิวรู้ข่าวก็เกิดอาการอยากไปด้วย เราจึงไม่ปฏิเสธเพราะในใจก็กลัวว่าจะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน

การเดินทางเริ่มขึ้นในคืนวันที่ 1/12/06 ที่ปั๊มแถว ม.เกษตร ในตอนนั้นเราเองก็ยังคงทำตัวไม่ค่อยถูกรู้สึกเกร็ง ๆ เพราะไม่รู้จักใครเลยได้แต่มองคนโน้นทีคนนี้ทีแล้วก็ได้แต่ยิ้ม จนกระทั่งได้ขึ้นรถก็ได้รู้จักกับ เจ๊เชอร์รี่ น้องกิ๊ฟ กานต์ มอร์ แล้วก็ เจี๊ยบ(ตกใจเล็กน้อย เพราะเป็นเพื่อนเก่าสมัย ม.ปลาย) เพราะการเดินทางก็เลยทำให้รู้จักกันมากขึ้น............... การเดินทางในครั้งนี้จุดมุ่งหมายของโครงการคือ การบริจาคสิ่งของให้กับเด็ก ๆ ชาวเขา หลังเปลี่ยนจากรถตู้มาเป็นกระบะ 4 x 4การเดินทางก็เริ่มโหดขึ้นเรื่อย ๆ เพราะต้องนั่งรถขึ้นเขา เส้นทางลาดชันมาก ๆ และฝุ่นก็เยอะ แดดแรงอีกตะหาก และบนหลังรถกระบะ 4 x 4 นี่เองที่ทำให้เรารู้จักกับเพื่อนที่ชื่อ พี พี่โน่ พี่อะตอมพี่จิ๊บ เจี๊ยบ และ หญิง (ได้เพื่อนเพิ่มอีกละ)พอถึงที่โรงเรียนบ้านห้วยโค้ง ก็มาขนของ แบ่งกลุ่มจัดแยกสิ่งของ เล่นกับเด็ก ตกกลางคืนก็มีกิจกรรมต่างๆ จำได้ว่าอากาศในคืนนั้นหนาวมาก ๆ หลังจากกิจกรรมต่าง ๆ จบลง ชาวชมไทยบางกลุ่มก็แยกย้ายกันไปนอนบางกลุ่มก็ตั้งวงกินเหล้าร้องเพลงเล่นกีต้าร์ ไม่ต้องสงสัยเลยแน่นอนว่าเราอยู่ในกลุ่มหลัง เชาเชา เล่นกีต้าร์เก่งมาก ส่วนเราก็นั่งแหกปากร้องเพลงไปพลาง กรึ๊บ ไปพลาง ในคืนนั้นมีอะไรที่สนุก ๆ มากมาย ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องของพี่ต้น ที่เมาแล้วหกล้มกลิ้งจนเกือบตกเขา..........

วันต่อมาออกจาก อมก๋อย ไปที่อุทยานแห่งชาติออบหลวง วันนี้พี่จิวกลับก่อนเพราะนัดเพื่อนไว้ เราเลยถูกปล่อยไว้คนเดียว แต่เราก็ยังตัดสินใจอยู่ต่อทั้ง ๆ ที่มีแต่คนถามว่าทำไมกล้าอยู่ต่อในเมื่อเพื่อนที่มาด้วยกลับไปก่อน คำตอบก็คือ กูอยากอยู่ แค่นั้น จบ...... ในคืนนั้นตรงจุดที่กางเต๊นท์ ทำให้เรารู้จักกับหลาย ๆ คน มากขึ้น ทำให้รู้สึกหายเหงาไปได้เยอะเลย.........................

หลังจากนั้นไม่ว่าจะไปไหนมาไหนเราก็เกาะอยู่กับกลุ่มนี้เสมอ ๆ จนจบ trip ทุกวันนี้เรายังรู้สึกดีใจที่เราตัดสินใจไม่ผิดที่ได้ร่วมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ ชมลม ชมไทย อย่างน้อยเราก็ได้เที่ยวอย่างที่อยากจะไป และที่ดีใจที่สุดก็คือได้รู้จักกับเพื่อนที่นิสัยดี ๆ เพิ่มขึ้นอีกกลุ่มนึงล่ะ

ถ้าในตอนแรกเรามัวแต่ไม่กล้า มัวแต่กลัว เราจะได้ทำอะไรที่เราอยากจะทำมั๊ยนะ แล้วเราจะมีเพื่อนดี ๆ แบบนี้เพิ่มมั๊ยนะ.......ดีใจที่สุดที่กล้าตัดสินใจเอาชนะความกลัวที่มีอยู่ได้

ขอบคุณ ชมลม ชมไทย ที่ทำให้เราได้รู้จักเพื่อนดี ๆ ขอบคุณมาก

การตัดสินใจเดินทางครั้งนี้ทำให้เราได้รู้ว่า ความกลัวมันเป็นตัวขัดขวางที่ทำให้เราไปไม่ถึงจุดมุ่งหมายหรือสิ่งที่ตั้งใจ ดังนั้นเราจึงต้อง กล้า กล้าที่จะเผชิญกับมัน แล้วผลลัพธ์ที่ได้ มันก็คือ " ความสุขใจ "